Dossier 6 - 13.12.11
Tweemaal kinderen
Zaterdag 3 december 2011. Naar ingeburgerde gewoonte krijgt op Eén het ijverig gecommercialiseerde junior Eurovisie-songfestival prime time op de televisieavond. Wie wordt niet gecharmeerd door deze verleidelijke montage van levendigheid, frisheid, strikt geprogrammeerde en gestileerde spontaneïteit? Kinderen nog, en reeds zo vaardig, zo kunstig, zo levendig. Ontroerend! “Ik zie dit graag” is wat de initiatiefnemers uit de monden van alle kijkers willen horen. En dat is het ook: een uitbundig feeëriek spektakel met enkele duizenden juichende applaudisserende mensen in de aula. Jonge sterren worden gekatapulteerd in het universum van de show business. Wie wil daar niet bij zijn?
Je hoefde op die zaterdagavond 3 december, op hetzelfde moment, vanuit je tv-zetel, slechts één knopje in te toetsen om binnen de seconde bij Canvas terecht te komen te midden van de kindsoldaten in Oost-Congo. In het oerwoud worden soms nog erg jonge kinderen getraind om mee te vechten in de rangen van de Oegandese rebellenbeweging ADF/ Nalu. Uit een lagere school werden zowat 150 kinderen ‘ontvreemd’ om ze in te lijven. Het bood die kinderen enige zekerheid: voedsel, veiligheid, slaapgelegenheid en uitdagende perspectieven: de erkenning en iets mogen doen. Nu ja, “iets”. Kinderen kunnen blijkbaar voor gelijk wat gebruikt worden als er maar een onmiddellijke compensatie aan verbonden is die de hardheid van het bestaan verdoezelt. De reportage toont vooral hoe Henri Ladyl, ooit zelf bedreigd door die “inlijving”, zich inzet voor de -voor hemzelf en zijn familie- gevaarlijke redding van de rebellen-kinderen om ze terug te brengen bij hun familie en een hoopgevend leven op te bouwen mits goede begeleiding.
“Open kijk” op onze samenleving, vanuit aandacht en gevoeligheid voor wat aan mensen, volwassenen en kinderen, gebeurt vandaag, zet ons aan om de ogen open te doen gaan voor deze kind-bedreigende werkelijkheid. Waar ligt het verschil in wat in het Noordelijk en het Zuidelijk halfrond gebeurt? Hoeveel soorten “oerwoud” en “rebellen” kunnen worden onderscheiden? Of geldt voor beide programma’s: “Ik zie dat graag”?
Je hoefde op die zaterdagavond 3 december, op hetzelfde moment, vanuit je tv-zetel, slechts één knopje in te toetsen om binnen de seconde bij Canvas terecht te komen te midden van de kindsoldaten in Oost-Congo. In het oerwoud worden soms nog erg jonge kinderen getraind om mee te vechten in de rangen van de Oegandese rebellenbeweging ADF/ Nalu. Uit een lagere school werden zowat 150 kinderen ‘ontvreemd’ om ze in te lijven. Het bood die kinderen enige zekerheid: voedsel, veiligheid, slaapgelegenheid en uitdagende perspectieven: de erkenning en iets mogen doen. Nu ja, “iets”. Kinderen kunnen blijkbaar voor gelijk wat gebruikt worden als er maar een onmiddellijke compensatie aan verbonden is die de hardheid van het bestaan verdoezelt. De reportage toont vooral hoe Henri Ladyl, ooit zelf bedreigd door die “inlijving”, zich inzet voor de -voor hemzelf en zijn familie- gevaarlijke redding van de rebellen-kinderen om ze terug te brengen bij hun familie en een hoopgevend leven op te bouwen mits goede begeleiding.
“Open kijk” op onze samenleving, vanuit aandacht en gevoeligheid voor wat aan mensen, volwassenen en kinderen, gebeurt vandaag, zet ons aan om de ogen open te doen gaan voor deze kind-bedreigende werkelijkheid. Waar ligt het verschil in wat in het Noordelijk en het Zuidelijk halfrond gebeurt? Hoeveel soorten “oerwoud” en “rebellen” kunnen worden onderscheiden? Of geldt voor beide programma’s: “Ik zie dat graag”?